Gambar-gambar yang aku sertakan ini ialah ketika kami bertiga membuat tinjauan ke atas tangki yang sudah rosak itu.

The judging was done yesterday. I believe, we have done our part to contributes our thoughts and commentaries. After all, the representer play a big role to explain, convince and to highlight their product features. These is most likely how to sell your products. Some of the products have an excellent features and will be good advantage in commercialization aspects. Which in my opinion, being left over a bit behind by the representer to be more prepared with a good points while presenting to judges. They seem  to be more excited to show the advantages of the product in some area of application which i believe will be tough to penetrate with what they got.

Due to my son is being hospitalize until todate, i forgot to publish this article. Please accept my apologize.

http://itusitirahayu.inisahaini.com/

Siti Rahayu kata, “Ammar nak gi jalan2″.
Aku balas, “ek?”
Siti Rahayu kata, “Ammar nak window shopping. Mama pulak nak cari seluar track, kasut sport, stationery …”.
Ammar bunyi, “ek owk ek owk.”
Aku jawab, “Jom.”

.
..
…
….
owwwhh. ammar bawak bekal yer. kfc tanak ek?

aku ingat lagu isabella.

Okay. Cerita mengikut susunan.(Harapannya tersusun lah).

Suasana raya masih menguasai segenap pelusuk negara. Alkisahnya, 1 gobok komputer-pelayan telah di cabut kabelnya. Astaghfirullah. Sudah tiga hari si pemberi khidmat dengan selamba kodok mencabut kabelnya. Alasannya ialah DDoS… Ye ke? Ha, kita tunggu cerita ini aku habiskan dahulu.

Pukul 3 petang kami ke bilik komputer-pelayan. Alasan DDoS diterima pakai sebagai objektif untuk menangani serangan. Si pemberi servis enggan bekerja sama seperti yang diharapkan. Apa harapan kami? Allahuakbar, si pentadbir sistem pun entah ke mana. Dengar ceritanya dah hantar surat berhenti kerja dengan pemberi servis. Wahhh… Khabar angin yang bergoyang memanaskan hawa dingin yang sepatutnya menyelubungi bilik komputer-pelayan. Bulan depa pindahkan ke pemberi khidmat utama lah nampaknya. >:) Tanak niaga lah dengan kami lah tu.

Oh, kami sebenarnya disambut mesra oleh dua orang pembantu tadbir sistem oleh si pemberi khidmat. Tetapi apalah sangat mereka dapat buat dan beri kata putus dengan segala macam bantuan yang kami perlukan. Karang kalau silap bagi, terdedah pula maklumat rahsia pemberi servis. Alahai si pentadbir sistem. Manalah engkau pergi? Sehinggalah jam mencecah waktu maghrib kami baru keluar dari bilik komputer-pelayan itu. Tiada serangan DDoS berlaku pun. Tapi apa yang kami jumpa ialah dua buah pelayan-komputer yang bukan milik kami telah disambungkan dengan sambungan kabel kami! Opss! Apa cerita? Siapa punya server yang kena DDoS ini sebenarnya?

Ow! Nak laporkan macam mana? Si penyambut tetamu yang melayan kami bukanlah dapat beri kerjasama sangat.

Terima kasih pemberi khidmat. Kami sudah pun bincangkan dan tetapkan tarikh untuk tukar kepada pemberi khidmat utama. Jadi, nanti kita jadi pelanggan kepada pemberi khidmat yang sama. Tak mahulah lagi bayar kepada kamu! muhahahahaha.

Sejuk.

Sebagai peserta yang terawal, kami merakamkan kehadiran kami di sini dengan ucapan, “Selamat Berbuka Puasa. Sempena Aidilfitri yang bakal menjelma insyaAllah nanti, kami memohon ampun dan maaf zahir dan batin kepada semua.

[download id="1"]

Pengalaman pertama aku dengan sukan lasak “paintball” ialah pada tahun 2005.

We are worrior-a-like

Kenapa boleh terlibat ni? Hahaha! Pada tahun 2005, sukan “paintball” mula mencuri-curi pendengaran kami. Tetapi belanjanya untuk bersukan “paintball” ni, mahal. Seseorang biasanya dikenakan bayaran sehingga MYR100 untuk permainan ini. Jadi, kesanggupan rakan-rakan untuk bermain sukan yang tidak pernah dicuba-cuba selama ini, agak kurang sambutannya.

Sehinggalah pada suatu hari kerja, kami telah berpakat bersukan selepas waktu kerja di NPNG, yang terletak di sekitar Sungai Buloh, Selangor. Kami cuma dapat mengumpulkan 5 orang sahaja. Kalau dibahagikan dengan dua teams sekalipun, sudah tidak seimbang. Tapi, sukan diteruskan juga. Kepuasan pertama kali bermain sukan tembak menembak mengembalikan kenangan bermain senapang kayu sewaktu zaman kanak-kanak. Tetapi kali ini, ada harga yang perlu dibayar. Bukan nyawa, tetapi silap gaya, boleh cedera.

Oleh kerana sukan ini memerlukan komitmen wang, dan masa  yang susah nak diperuntukkan, sehinggalah setahun kemudiannya, baru kami berlasak semula. Nanti aku carikan gambar-gambar, video-video dan capaian-capaian berkenaannya.